برگزاری رقابت در ماده های 3000متر و 200 متر

از طرف هیات دومیدانی شهرستان مرند یک دوره مسابقه در ماده های 3000 متر و 200 متر در مورخه ۱۹/۲/۹۱ روز سه شنبه در محل پیست استادیوم تختی مرند برگزار گردید.

در این مسابقات و در ماده 3000 متر تقی امینی با زمان ۲۲/۴۹/۱۰دقیقه و امید ذولفقارزاده با زمان۴۳/۰۷/۱۱ دقیقه و امیر یوسفی با زمان ۸۸/۱۰/۱۱دقیقه به مقامهای اول تا سوم دست یافتند.

همچنین در رده پیشکسوتان حیدر حسینی با زمان۵۱/۲۵/۱۲ دقیقه و جاوید نجف زاده با زمان۰۹/۱۶/۱۳ دقیقه و نوروز رسو لی با زمان 14/21/86 دقیقه حائز رتبه های اول تا سوم شدند.

در ماده 200متر نیز علی پناهی با زمان ۰۳/۲۶ثانیه و صمد خطیبی فر با زمان۰۳/۲۸ و رضا طرزمی با زمان۰۸/۲۸ ثانیه به مقامهای اول تا سوم دست یافتند.

در پایان به نفران برتر جوایزی از طرف هیات دومیدانی شهرستان مرند اهدا گردید.

دونده ای که آخر شد

داستانی که می گوید:

خواستن............

در سال 1968 مسابقات المپیک در شهر مکزیکوسیتی برگزار شد. در آن سال مسابقه دوی ماراتن یکی از شگفت انگیز ترین مسابقات دو در جهان بود. دوی ماراتن در تمام المپیک ها مورد توجه همگان است و مدال طلایش گل سرسبد مدال های المپیک. این مسابقه به طور مستقیم در هر 5 قاره جهان پخش می شود.

  لومتر آخر مسابقه بود دوندگان رقابت حساس و نزدیکی با هم داشتند، نفس های آنها به شماره افتاده بود، زیرا آنها 42 کیلومترو 195 متر مسافت را دویده بودند. دوندگان همچنان با گامهای بلند و منظم پیش میرفتند. چقدر این استقامت زیبا بود. هر بیننده ای دلش می خواست که این اندازه استقامت وتوان داشته باشد. دوندگان، قسمت آخر جاده را طی کردند و یکی پس از دیگری وارد استادیوم شدند.استادیوم مملو از تماشاچی بود و جمعیت با وارد شدن دوندگان، شروع به تشویق کردند.

رقابت نفس گیر شده بود و دونده شماره ... چند قدمی جلوتر از بقیه بود. دونده ها تلاش میکردند تا زودتر به خط پایان برسند و بالاخره دونده شماره ... نوار خط پایان را پاره کرد. استادیوم سراپا تشویق شد. فلاش دوربین های خبرنگاران لحظه ای امان نمی داد و دونده های بعدی یکی یکی از خط پایان گذشتند و بعضی هاشان بلافاصله بعد از عبور از خط پایان چند قدم جلوتر از شدت خستگی روی زمین ولو شدند. اسامی و زمان های به دست آمده نفرات برتر از بلندگوها اعلام شد. نفر اول با زمان دو ساعت و ... در همین حال دوندگان دیگر از راه رسیدند و از خط پایان گذشتند. در طول مسابقه دوربین ها بارها نفراتی را نشان داد که دویدند، از ادامه مسابقه منصرف شدند و از مسیر مسابقه بیرون آمدند. به نظر می رسید که آخرین نفر هم از خط پایان رد شده است. داوران و مسوولین برگزاری می روند تا علائم مربوط به مسابقه ماراتن و خط پایان را جمع آوری کنند جمعیت هم آرام آرام استادیوم را ترک میکنند. اما...


بلند گوی استادیوم به داوران اعلام میکند که خط پایان را ترک نکنند گزارش رسیده که هنوز یک دونده دیگر باقی مانده. همه سر جای خود برمی گردند و انتظار رسیدن نفر آخر را می کشند. دوربین های مستقر در طول جاده تصویر او را به استادیوم مخابره میکنند. از روی شماره پیراهن او اسم او را می یابند "جان استفن آکواری" است دونده سیاه پوست اهل تانزانیا، که ظاهرا برایش مشکلی پیش آمده، لنگ میزد و پایش بانداژ شده بود.
 
20 کیلومتر تا خط پایان فاصله داشت و احتمال این که از ادامه مسیر منصرف شود زیاد بود. نفس نفس می زد احساس درد در چهره اش نمایان بود لنگ لنگان و آرام می آمد ولی دست بردار نبود. چند لحظه مکث کرد و دوباره راه افتاد. چند نفر دور او را می گیرند تا از ادامه مسابقه منصرفش کنند ولی او با دست آنها را کنار می زند و به راه خود ادامه می دهد. داوران طبق مقررات حق ندارند قبل از عبور نفر آخر از خط پایان محل مسابقه را ترک کنند. جمعیت هم همان طور منتظر است و محل مسابقه را با وجود اعلام نتایج ترک نمی کند. جان هنوز مسیر مسابقه را ترک نکرده و با جدیت مسیر را ادامه می دهد. خبرنگاران بخش های مختلف وارد استادیوم شده اند و جمعیت هم به جای اینکه کم شود زیادتر می شود! جان استفن با دست های گره کرده و دندان های به هم فشرده و لنگ لنگان، اما استوار، همچنان به حرکت خود به سوی خط پایان ادامه می دهد او هنوز چند کیلومتری با خط پایان فاصله دارد آیا او می تواند مسیر را به پایان برساند؟ خورشید در مکزیکوسیتی غروب می کند و هوا رو به تاریکی می رود.

 

بعد از گذشت مدتی طولانی، آخرین شرکت کننده دوی ماراتن به استادیوم نزدیک می شود، با ورود او به استادیوم جمعیت از جا برمی خیزد چند نفر در گوشه ای از استادیوم شروع به تشویق می کنند و بعد انگار از آن نقطه موجی از کف زدن حرکت می کند و تمام استادیوم را فرا می گیرد نمی دانید چه غوغایی برپا می شود!
 40 یا 50 متر بیشتر تا خط پایان نمانده او نفس زنان می ایستد و خم می شود و دستش را روی ساق پاهایش می گذارد، پلک هایش را فشار می دهد نفس می گیرد و دوباره با سرعت بیشتری شروع به حرکت می کند. شدت کف زدن جمعیت لحظه به لحظه بیشتر می شود خبرنگاران در خط پایان تجمع کرده اند وقتی نفرات اول از خط پایان گذشتند استادیوم اینقدر شور و هیجان نداشت. نزدیک و نزدیکتر می شود و از خط پایان می گذرد. خبرنگاران، به سوی او هجوم می برند نور پی در پی فلاش ها استادیوم را روشن کرده است انگار نه انگار که دیگر شب شده بود. مربیان حوله ای بر دوشش می اندازند او که دیگر توان ایستادن ندارد، می افتد.

آن شب مکزیکوسیتی و شاید تمام جهان از شوق حماسه جان، تا صبح نخوابید. جهانیان از او درس بزرگی آموختند و آن اصالت حرکت، مستقل از نتیجه بود. او یک لحظه به این فکر نکرد که نفر آخر است. به این فکر نکرد که برای پیشگیری از تحمل نگاه تحقیرآمیز دیگران به خاطر آخر بودن میدان را خالی کند. او تصمیم گرفته بود که این مسیر را طی کند، اصالت تصمیم او و استقامتش در اجرای تصمیمش باعث شد تا جهانیان به ارزش جدیدی توجه کنند ارزشی که احترامی تحسین برانگیز به دنبال داشت. فردای مسابقه مشخص شد که جان ازهمان شروع مسابقه به زمین خورده و به شدت آسیب دیده است.

او در پاسخگویی به سوال خبرنگاری که پرسیده بود، چرا با آن وضع و در حالی که نفر آخر بودید از ادامه مسابقه منصرف نشدید؟ ابتدا فقط گفت: برای شما قابل درک نیست! و بعد در برابر اصرار خبرنگار ادامه داد:مردم کشورم مرا 5000 مایل تا مکزیکوسیتی نفرستاده اند که فقط مسابقه را شروع کنم، مرا فرستاده اند که آن را به پایان برسانم.
 
 

داستان "جان استفن آکواری" از آن پس در میان تمام ورزشکاران سینه به سینه نقل شد.

حالا "آیا یادتان هست که نفر اول برنده مدال طلای همان مسابقه چه کسی بود؟"

یک اراده قوی بر همه چیز حتی بر زمان غالب می گردد

ورزش و جامعه

ورزش در مؤسسات تربیتی






ويلکرسون (Wilkerson) و دودِر (Dodder) تحقيقى را با عنوان ورزش چه کارى را براى مردم انجام مى‌دهد؟ به‌عمل آورده‌اند. آنها هفت وظيفه و عملکرد را براى ورزش در جامعه مشخص کرده‌اند:


۱. کاهش هيجانات. ورزش راهى است براى اظهار و کاهش هيجانات و رهايى از تنش‌ها، ورزش به‌عنوان دريچهٔ اطمينانى است که تمايلات مهاجمانه را تلطيف مى‌کند.


۲. اثبات هويت. ورزش امکان شناخته شدن و اظهار ارزش‌هاى وجودى را فراهم مى‌آورد.


۳. کنترل اجتماعي. ورزش وسايلى را براى کنترل مردم در جامعه‌اى که انحرافات رواج دارند، به‌وجود مى‌آورد.


۴. اجتماعى شدن. ورزش وسيله‌اى است براى اجتماعى شدن.


۵. عامل تغيير. ورزش موجب تغيير جامعه، ايجاد الگوهاى رفتارى جديد و عاملى است که جريان تاريخ را تغيير مى‌دهد. مثلاً، ورزش برخورد و رقابت گونه‌هاى مختلف مردم و برترى براساس قابليت را مجاز مى‌سازد.


۶. بيدارى و آگاهى جمعي. ورزش موجد روح جمعى است که مردم را به‌ شيوهٔ متحد به‌دنبال اهداف مشترک متشکل مى‌سازد.


۷. موفقيت، ورزش موجب احساس موفقيت در تماشاگران و ورزشکاران است، هنگامى که توسط بازيکنى يا تيمى موفقيتى به‌دست مى‌آيد. پيروزى در ورزش مانند پيروزى در زندگى است.


مشخص است که ورزش مخصوصاً در اين دوران پرطرفدار، مفاهيم بسيارى را براى ورزشکاران و آثار مفيدى در جامعه دارد.

چرخه دويدن

دويدن از لحاظ اصطلاحات ورزشي ،نوعي حركت است كه چرخه آن،هر دو پا از روي زمين بلند مي شود اين وضعيت بر خلاف پياده روي است كه در آن يك پا هميشه در تماس با زمين باقي مي ماند،پاها در اغلب موارد مستقيم باقي مي مانند و در مركز ثقل بدن در بالاي پاها بصورت يك آونگ معكوس قرار مي گيرد انسانها هنگام دويدن از يك پا به روي پاي ديگر مي جهند. در هر جهش مركز ثقل بدن حین پریدن به بالا می رود و حین فرود هنگامی که زانوها خم می شوند تا ضربه واردشده را جذب کنند، مرکز ثقل پایین می آید. این صعود و فرود وزن بدن، باعث مصرف انرژی برای غلبه بر نیروی جاذبه و جذب کردن ضربه حین جهیدن به بالا و فرود آمدن می شود. دویدن در میدان و در فضای آزاد، انرژی بیشتری نسبت به دویدن روی تردمیل یا پیاده روی به همان مسافت، صرف می کند زیرا فرد باید بر مقاومت هوا هم غلبه کند.

دویدن به صورت برداشتن گام های جهشی متوالی انجام می شود که به طور متناوب هریک از پاها آن را انجام می دهند. چرخه دویدن را می توان به سه مرحله تقسیم کرد:

۱) مـرحـلــه حـمـایـتــی

در این مرحله پا در تماس با زمین است و بدن را در مقابل نیروی جاذبه حمایت می کند. مرکز ثقل بدن به طور معمول جایی در بخش پایینی شکم بین دو مفصل لگن قرار دارد. پای حمایت کننده در نقطه ای جلوتر از نقطه ای که درست زیر مرکز ثقل قرار داد، روی زمین قرار می گیرد. مفصل زانو درست پیش از مرحله حمایتی در بیشترین میزان بازشدگی قرار دارد. هنگامی که پا با زمین تماس پیدا می کند، مفصل زانو شروع به خم شدن می کند. بسته به سبک دویدن، این خم شدگی زانو متفاوت است. پس از خم شدن پای حمایت کننده در زانو، لگن در طرف مقابل به پایین می آید. این حرکات ضربه را جذب می کند و عمل هماهنگ چند عضله آنها را مهار می کنند. در ادامه این مرحله مفصل حمایت کننده لگن شروع به باز شدن می کند و مرکز ثقل بدن از روی پای حمایت کننده می گذرد. زانو شروع به باز شدن می کند و مفصل لگن طرف مقابل از وضعیت پایین آمده اش به بالا بازمی گردد. مرحله حمایتی به مرحله رانشی تبدیل می شود.

۲) مـرحـلــه رانـشــی

مرحله حمایتی به سرعت به مرحله رانشی وارد می شود. پای رانشی در مفصل زانو و مفصل لگن باز می شود به طوری که پنجه پا در حالی که ساق پا در عقب بدن قرار دارد، با زمین تماس پیدا می کند. پا به عقب و پایین فشار می آورد و یک نیروی اهرمی ایجاد می کند که محور آن نسبت به مرکز ثقل بدن در حالت قائم قرار دارد. با توجه به وجود این محور قائم که تا حدودی نسبت به نیروی جاذبه حمایت ایجاد می کند، می توان این مرحله را ادامه ای از مرحله حمایتی هم دانست. در طول مرحله رانشی پا نیز ممکن است با انقباض عضلات سولئوس و گاستروکنمیوس در ساق پا کشیده و باز شود.

۳) مـرحـلــه بـازیـابــی

هنگامی که پنجه پای رانشی تماس خود را با زمین از دست می دهد، مرحله بازیابی آغاز می شود. در مرحله بازیابی، مفصل لگن خم و در نتیجه زانو با سرعت به جلو رانده می شود. در حالی که زانو به جلو رانده خواهدشد، با اهرم شدن بخش پایین ساق پا در مفصل زانو، ساق به بالا رانده می شود. میزان این بالا آمدن ساق پا با کاربرد قدرت عضلانی بیشتر به وسیله دونده قابل تنظیم است. در طول مرحله بازیابی، مفصل لگن به حداکثر خم شدگی می رسد و در حالی که بخش پایین ساق پا به سرعت به بالا می رود، مفصل زانو به حداکثر بازشدگی می رسد. در طول این بازشدن ساق پا و خم شدن مفصل لگن، عضلات هامسترینگ و گلوتئال باید به سرعت کشیده شوند. مرحله بازیابی با تماس پیدا کردن پا با زمین به پایین می رسد و مرحله حمایتی دوباره آغاز می شود.

● حرکات بخش بالایی بدن

حرکات بخش بالایی بدن برای حفظ تعادل حین دویدن ضروری است. این حرکات، حرکات بخش پایینی بدن را مهار و تعادل چرخشی بدن را حفظ می کنند. مرحله بازیابی در حرکت پا با رانش بازوی سمت مقابل به جلو همزمان است و مراحل حمایتی و رانشی با حرکت بازوی مقابل به عقب همراه می شود.

شانه و پشت هم در این حفظ تعادل دخیل هستند. از آنجایی که حرکت پا در مرحله رانشی کندتر از مرحله بازیابی است، حرکت بازو به سمت عقب هم کندتر است و رانش بازو به جلو با قدرت و سرعت بیشتری صورت می گیرد.










روزنامه سلامت ( www.salamat.ir )

چگونه در فصل سرد ورزش كنيم

چگونه در فصل سرد ورزش كنيم :

هرچند خبري از برف و باران نيست ولي هوا ديگر سرد شده و فصل زمستان رخ مي نماياند اما اين سوزو سرما كه چندين ماه ادامه دارد  نبايد برنامه ورزشي مارا خراب كند متاسفانه سرما مي تواند حتي با انگيزه ترين ورزشكاران را هم دلسرد كند . اگر هم شما زياد پايبند ورزش نيستيد خيلي راحت تر آن را به بهانه سرماي هوا كنار خواهيد گذاشت اما با نكاتي كه مطرح مي شود  شما ميتوانيد با انگيزه و ايمن در سرما هم ورزش كنيد .

ورزش ايمن در هواي سرد

تقریبا همه می توانند در فصل سرما با خیال راحت ورزش کنند. اما اگر شما شرایط خاصی مانند آسم و مشکلات قلبی دارید، قبل از این که در سرما به ورزش بپردازید، با پزشک خود مشورت کنید. پزشک می تواند اقدامات احتیاطی لازم را به شما یادآوری کند.

● پوشیدن لباس مناسب

یکی از بزرگ ترین اشتباهاتی که ممکن است هنگام ورزش در سرما مرتکب آن شوید، پوشیدن لباس زیاد و بیش از حد گرم است. ورزش کردن خود مقدار قابل توجهی گرما تولید می کند، که همین گرما کافی است شما احساس کنید هوا گرم تر از واقعیت است. اما وقتی عرق شما خشک می شود، احساس لرز و سرما خواهید کرد. پس راه حل این مشکل چیست؟

بهتر است چندین لباس مختلف بپوشید تا به محض این که احساس گرما کرده و عرق کردید، آنها را درآورده و دوباره در صورت نیاز بتوانید آنها را بپوشید. پوشیدن ژاکتی ضخیم، ممکن است باعث شود هنگام ورزش های سنگین خیلی احساس گرما کنید. اگر شما فردی لاغر هستید، بیشتر از افراد چاق به پوشش هایی که نقش عایق دارند، نیاز دارید. به علاوه، اگر هوا خیلی سرد است، از شال یا ماسک صورت برای جلوگیری از ورود هوای سرد به ریه استفاده کنید.

به یاد داشته باشید ورزش هایی که توقف دارند و دوباره از سر گرفته می شوند، بیشتر شما را در معرض سرماخوردگی قرار خواهند داد. زیرا شما عرق کرده و دوباره لرز می کنید. بنابراین هنگام این گونه ورزش ها بیشتر دقت کنید.

● حفاظت از دست ها، پاها و گوش ها

هنگامی که هوا سرد است، ممکن است دست و پای ما در معرض سرمازدگی قرار گیرند. بنابراین سعی کنید از دستکش مناسب استفاده کنید. با توجه به سرمای هوا می توانید از دستکشی نازک یا کلفت استفاده کنید. البته مهم است قبل از این که دست شما سرد شود، این دستکش ها را بپوشید. در روزها و مناطقی که هوا خیلی سرد است، سعی کنید از کفش هایی کمی بزرگ تر استفاده کرده تا بتوانید جورابی ضخیم بپوشید.

گاهی حتی نیاز است دو جوراب را روی هم بپوشید تا از سرمای بیش از حد پاها جلوگیری کنید. استفاده از کلاه یا پیشانی بند را هم برای گرم نگه داشتن گوش ها فراموش نکنید.

● شرایط آب و هوایی

وقتی هوا سرد و بارانی است، ورزش در محیط باز می تواند شما را نسبت به بیماری ها آسیب پذیر کند. زمانی که بدن شما خیس باشد، نمی توانید دمای مرکزی بدن خود را بالا نگه دارید. پوشش مناسب نیز در صورت خیس بودن بدن کمکی به شما نمی کند. در چنین شرایطی و زمانی که هوا بسیار سرد است، بهتر است در فضای بسته ورزش کنید یا چند روزی آن را به تاخیر بیندازید تا هوا بهتر شود.

وزش باد خنک نیز، حتی اگر لباس های گرمی پوشیده باشید ممکن است مشکلاتی را برای شما ایجاد کند. باد می تواند از لباس عبور کرده و لایه عایقی را که از هوای گرم اطراف بدن تشکیل شده است از بین ببرد. علاوه بر این، زمانی که هوا برفی یا بارانی است، از کفش هایی مناسب استفاده کنید تا خطر سقوط و زمین خوردن را به حداقل برساند.

● استفاده از کرم ضدآفتاب

بروز آفتاب سوختگی در زمستان به راحتی فصل تابستان است. احتمال بروز این مشکل در ارتفاعات یا هوای برفی بیشتر هم می شود. بنابراین بهتر است از کرم ضدآفتاب مناسب که در مقابل اشعه های UVA و UVB مقاوم باشد، استفاده کنید.

● نوشیدن مایعات

درست همانند روزهای گرم سال، هنگام ورزش در روزهای سرد هم باید رطوبت بدن را حفظ کنید. قبل از ورزش، هنگام ورزش و بعد از آن آب کافی بنوشید؛ حتی اگر احساس تشنگی ندارید. در روزهای سرد سال هم ممکن است در اثر عرق کردن، تنفس و دفع ادرار با کمبود آب بدن روبه رو شوید. اما در این روزها به راحتی روزهای گرم متوجه این مساله نخواهید شد.

● سرمازدگی

شایع ترین نشانه سرمازدگی روی قسمت هایی از پوست که در معرض سرما هستند، مانند گونه ها و بینی دیده می شود، اما این مشکل می تواند در دست ها و پاها نیز رخ دهد.

علائم اولیه هشداردهنده سرمازدگی عبارتند از: بی حسی، کرختی یا احساس سوزش. اگر احساس سرمازدگی می کنید، به سرعت از سرما خارج شده و کم کم ناحیه آسیب دیده را گرم کنید. اما دقت کنید آن قسمت را مالش ندهید چون ممکن است به پوست آن ناحیه آسیب بزنید. اگر بی حسی و کرختی ادامه پیدا کرد، سریع به پزشک مراجعه کنید. این نکات ساده به شما کمک می کنند در هوای سرد روزهای زمستان، با ایمنی بیشترورزش کرده و لذت ببرید.

اما هنگام ورزش در هوای سرد، مرتب شرایط جسمی خود را کنترل کنید تا از بروز مشکلات مرتبط با سرما نظیر سرمازدگی آگاه شوید. در روزهایی که هوا خیلی سرد است، می توانید در محیط های بسته ورزش کرده ولی بکوشید ورزش کردن را کنار نگذارید.











مترجم: نیلوفر اسعدی بیگی




روزنامه جام جم ( www.jamejamonline.ir )

از طرف هیئت دو میدانی شهرستان مرند روز پنجشنبه مورخه ۱۹/۸/۹۰ در محل پیست خاکی استادیوم شهرستان مرند  رقابت ۱۵۰۰ متر تمرینی بین اعصای هیئت برگزار گردید.در پایان این رقابت نفرات اول تا سوم به ترتیب زیر معرفی شدند.

۱- امیر یوسفی             ۶۸/۲/۵

۲- صمد خطیبی           ۳۹/۱۲/۵

۳- حسینی                 ۱۲/۳۴/۵

ماراتن ،42 كيلومتر بدون توقف

در کشورهای اروپایی و آمریکا، تعداد زیادی از مردم در این مسابقه شرکت می کنند. اما اکثر افراد پس از طی حداکثر ۲۰ مایل خسته می شوند و از ادامه مسابقه باز می مانند. برای بعضی از افراد دویدن چنین مسافتی طولانی آسان تر از دیگران است و این به خصوصیات ژنتیکی و تمرینات آن ها پیش از مسابقه مربوط می شود. به نظر می رسد بعضی افراد برای دویدن در ماراتن به دنیا آمده اند و مجموعه شرایط فیزیکی بدن و فیزیولوژی و ساختار ذهنی آن ها، راه روشنی برای موفقیتشان در این ورزش طاقت فرسا، گشوده است.

● ماهیچه های ماراتنی

در عضلات بدن، دو نوع از رشته های عضلانی وجود دارد: گروه اول رشته های عضلانی ای هستند که در اثر کارکرد عضلات به آهستگی منقبض می شوند و این انقباض مدت زیادی باقی می ماند و گروه دوم رشته های عضلانی به سرعت منقبض می شوند و خیلی زود به حالت اولیه خود باز می گردند. رشته های عضلانی که آهسته منقبض می شوند، کلید موفقیت دونده های ماراتن هستند. اگر کسی بخش اصلی ماهیچه هایش او را رشته های عضلانی ای که به سرعت منقبض می شوند تشکیل دهد، احتمال این که او در آینده به یک دونده موفق ماراتن تبدیل شود، کمتر است. چنین افرادی بهتر است شانس خود را «دو سرعت» امتحان کنند. دونده های ماراتن باید رشته های عضلانی کندمنقبض شونده زیادی داشته باشند. این ویژگی یک صفت ارثی و ژنتیک است اما تحقیقات نشان داده اند انجام تمرینات ورزشی منظم در افزایش رشته های عضلانی کندمنقبض شونده، مؤثرند. مطالعات نشان می دهند دونده های ماراتن بهتر است از دو سرعت و دویدن در مسافتی کمتر از ۱۰۰ مایل دوری کنند. همچنین دوندگان دو سرعت نباید دو استقامت را انجام دهند.

ژن ماراتن

افراد قبیله کالن جین در کنیا، سلاطین دو ماراتن در دنیا هستند. ۱۲ نفر از قهرمانان این رشته ورزشی از افراد این قبیله بوده اند. دانشمندان دانمارکی، این خانواده را مورد مطالعه قرار داده اند و از نظر فیزیک بدنی آن ها را با قهرمانان ماراتن دانمارک، مقایسه کرده اند. آن ها متوجه شدند که سرعت ضربان قلب افراد این خانواده به شکلی حیرت انگیز، حتی هنگامی که با سرعت ۱۵ مایل در ساعت می دوند، همچنان پایین باقی می ماند و دچار تپش قلب نمی شوند. مردم این منطقه صفت مناسب دیگری نیز برای دویدن در مسافت طولانی دارند و آن این است که پاهای لاغری دارند. پس از بررسی رشته های عضلانی ماهیچه های افراد این قبیله، معلوم شد که انرژی مفیدتر و متناسب تری از متابولیسم گلوکز و اکسیژن در بدن این افراد به دست می آید. یک نظریه این است که افراد این قبیله ژن های خاصی دارند که به آن ها کمک می کند تا خصوصیاتی متناسب برای زندگی در یک منطقه مرتفع گرم و خشک داشته باشند و خود را به این شکل با شرایط محیط زندگیشان تطبیق دهند. آن ها در فلاتی به ارتفاع ۷۰۰۰ پا از سطح دریا زندگی می کنند. این نکته، سرعت ضربان قلب پایین آن ها را توجیه می کند. در چنین ارتفاعات بلندی اکسیژن موجود در اتمسفر کاهش می یابد. برای جبران این کمبود، بدن گلبول قرمز بیشتری که وظیفه انتقال اکسیژن را در خون بر عهده دارد، می سازد. وقتی ورزشکاری که در این مناطق مرتفع ورزش کرده است به مناطق کم ارتفاع تر هم سطح دریا می آید، هنوز گلبول های قرمزی بیشتر از میزان طبیعی در خونش دارد که به او قدرت فوق العاده ای در دویدن می دهد. چون قلب مجبور است با سرعت کمتری بتپد تا اکسیژن لازم را به سرتاسر بدن برساند و همه این ها به خاطر وجود تعداد بیشتری از حامل های اکسیژن در خون این افراد است. دانشمندان تلاش می کنند ژن این افراد را کشف کنند، هر چند که این کاری پیچیده و دشوار است. حقیقت این است که اگر پدر و مادر کودکی در دو ماراتن موفق باشند، احتمال این که فرزندشان این ژن را داشته باشد، بیشتر است.

سوخت ماراتن

یک دونده ماراتن، انرژی خود را در طول این مسیر طولانی از دو منبع به دست می آورد:

۱) گلیکوژن (سوختی که به سرعت انرژی آزاد می کند)

۲) اسید چرب (سوختی که به آهستگی انرژی آزاد می کند)

▪ گلیکوژن: هنگامی که ذخیره گلیکوژن تمام می شود و ورزشکارباید انرژی خود را از اسیدهای چرب به دست بیاورد، تازه مشکلات آغاز می شوند. گلیکوژن در دانه های ریزی درون ماهیچه و کبد ذخیره می شود، هنگامی که مولکول بزرگ گلیکوژن به گلوکز شکسته می شود، به سرعت انرژی آزاد می کند. گلوکز نوعی قند است که بدن می تواند آن را به نوعی از انرژی که قابل استفاده برای بدن است، تبدیل کند. هر مولکول گلوکز، با آزاد کردن انرژی به CO۲ و آب تبدیل می شود. در این فرایند ATP که سوخت مستقیم عضلات است، تولید می شود.

▪ اسید چرب: چربی ها در قسمت های مختلف بدن درون بافت چربی ذخیره شده اند. لایه های چربی که در لابه لای یک تکه گوشت گلو می بینید، همان چربی های ذخیره ای عضلات هستند. چربی ها از اسید چرب ساخته شده اند و مولکول های بزرگی هستند که وقتی می شکنند، انرژی آزاد می کنند. یک مرد معمولی، انرژی لازم برای ۳ روز دویدن بدون توقف با سرعت ۱۵ مایل بر ساعت را درون چربی های ذخیره ای بدنش دارد. مشکل این است که آزاد شدن انرژی از چربی ها خیلی به کندی انجام می گیرد و این پدیده ای است که سرعت دوندگان را کاهش می دهد.

خستگی و پذیرفتن شکست در ماراتن

بسیاری از ما دو ماراتن را در تلویزیون دیده ایم. در آخرین بخش مسابقه اکثر دوندگان از نفس می افتند و لنگان لنگان خود را در مسیر مسابقه می کشند، دوندگان در این لحظات عضلاتشان منقبض شده و به شدت درد می کند و در این شرایط آرزو دارند روی یک صندلی بنشینند و پاهای خود را دراز کنند تا عضلاتشان از انقباض خارج شوند. این شانسی است برای دوندگانی که استقامت بیشتری دارند. گرچه علاقه و شوق پیروزی بیشتر دوندگان غیر حرفه ای را تا هجدمین مایل مسابقه پیش می برد، اما در این حدود بیشتر آن ها از مسیر مسابقه خارج می شوند و از ادامه آن صرف نظر می کنند. آن ها در این نقطه تمام ذخیره گلیکوژن بدن خود را مصرف کرده اند و فقط باید انرژی مورد نیازشان را از اسیدهای چرب، به دست بیاورند. مشکل این جا است که این اسیدهای چرب انرژی خود را با نصف سرعت گلیکوژن آزاد می کنند بنابراین سرعت دویدن کاهش می یابد. از دست دادن آب بدن و بالا رفتن درجه حرارت بدن نیز دو عامل متوقف کننده هستند.

شگرد قهرمانان ماراتن

ورزشکاران باتجربه ماراتن، انرژی مورد نیازشان را کمتر از اسیدهای چرب به دست می آورند چون با انجام تمرینات ورزشی سخت، ذخایر گلیکوژن بدن خود را افزایش داده اند. این ورزشکاران پس از تمرینات سخت و دویدن در مسافت های طولانی، غذایی با میزان بالای کربوهیدرات می خورند، چون در این لحظات باید منابع گلیکوژن از دست رفته بدنشان را دوباره پر و تجدید کنند. این ورزشکاران در طول تمرینات، محدودیت های خود را با دستکاری متابولیسم و اصلاح ماهیچه هایشان، کم رنگ تر می کنند. به هر حال به نظر می رسد ورزشکاران در طول مسابقه بیش از توان خود فعالیت می کنند و یک دلیل آن این است که این قهرمانان و کسانی که رکورد جهانی را می شکنند، بعدها آن را تکرار نمی کنند.

ماراتن و مرگ

تاریخ ماراتن بیش از هر ورزش دیگری شاهد سکته قلبی ورزشکاران بوده است. در سال ۱۹۱۲ در مسابقات ماراتن استکهلم، یک دونده پرتقالی در مسافت ۱۹ مایلی، دچار سکته قلبی شد و روز بعد فوت کرد. امروزه در طول مسیر مسابقه دوش هایی برای خنک کردن ورزشکاران نصب شده است و بطری های آب نیز در اختیار آن ها قرار می گیرد. لازم است قبل از مسابقه چک آپ های پزشکی انجام شود و کسانی که سابقه حمله قلبی و مرگ ناگهانی را در خانواده خود دارند، قبل از مسابقه با پزشک مشورت کنند. بعضی از دوندگان نیز در اثر حساسیت به آسپیرین کافئین و حتی مواد شیمیایی کفش های ورزشی، دچار یک حساسیت شدید به نام شوک آنافیلاکسی می شوند که با قرمزی و خارش بدن و انسداد راه هوایی در اثر تورم نای همراه است. در این شرایط باید آدرنالین و آنتی هیستامین به آن ها تزریق شود.

آمادگی برای ماراتن

یک دونده ماراتن باید بتواند ۳ هفته قبل از مسابقه با سرعت ۱۵ مایل بر ساعت، بدود؛ وگرنه باید از مسابقه صرف نظر کند. تمرین کردن و دویدن در مناطق مرتفع، تعداد گلبول های قرمز خون و ظرفیت خون برای انتقال اکسیژن در طول مسابقه را افزایش می دهد. مصرف وعده های غذایی غنی از قند قبل از مسابقه، ذخایر گلیکوژن بدن را افزایش می دهد.

پیک تندرستی

برگزاری رقابت تمرینی دوی 800 متر

از طرف هیئت دومیدانی شهرستان مرند روز پنجشنبه مورخه ۵/۸/۹۰ در محل پیست خاکی استادیوم تختی شهرستان مرند رقابت ۸۰۰ متر تمرینی بین اعضای هیئت برگزار گردید.

در پایان این رقابت نفرات اول تا سوم به ترتیب زیر معرفی شدند.

۱- امیر یوسفی                      ۲دقیقه و۱۷ثانیه و۶۱صدم ثانیه

۲- مهدی حسین پور               ۲دقیقه و۱۹ثانیه و۸۱صدم ثانیه

۳- صمد خطیبی فر                ۲دقیقه و۲۴ثانیه و۳۵صدم ثانیه

پياده روي

دلیل محکم برای ضرورت «پیاده روی»
 
 

  پیاده روی، تنها ورزشی است که کمتر کسی می تواند از انجام دادن آن به دلایل واهی فرار کند، اما اگر کسی هنوز نیاز دارد تا دلایل محکمی برای ضرورت پیاده روی بداند، توصیه می کنیم تا انتهای مطلب با ما همراه باشد. 
  
پیاده روی، تنها ورزشی است که کمتر کسی می تواند از انجام دادن آن به دلایل واهی فرار کند، اما اگر کسی هنوز نیاز دارد تا دلایل محکمی برای ضرورت پیاده روی بداند، توصیه می کنیم تا انتهای مطلب با ما همراه باشد.

۱) پیاده روی از دیابت نوع ۲ پیشگیری می کند: برنامه های پیشگیری از دیابت نشان داده اند که ۱۵۰ دقیقه پیاده روی در طول هفته و کاهش فقط ۷ درصد از وزن بدنتان (حدودا ۵تا۷ کیلوگرم) می تواند ۵۸ درصد خطر ابتلا به دیابت را کاهش دهد.

۲)پیاده روی قلب شما را نیرومند می سازد: مطالعه انجام شده دراین خصوص نشان می دهد میزان مرگ و میر در میان مردان بازنشسته ای که روزانه کمتر از ۵/۱ کیلومتر پیاده روی دارند دو برابر مردانی بود که روزانه بیش از دو مایل پیاده روی می کردند.

۳)پیاده روی قلب شما را نیرومند می سازد: مطالعه ای که در این خصوص بر روی ۷۲۴۸۸ پرستار انجام شد نشان داد افرادی که ۳ ساعت یا بیشتر در طول هفته پیاده روی داشتند در مقایسه با زنانی که پیاده روی نداشتند ۳۵ درصد کاهش خطر حملات قلبی و دیگر مشکلات قلبی را نشان دادند.

۴)پیاده روی برای مغز مفید است: مطالعه ای که بر روی پیاده روی و تأثیر آن بر عملکرد های ذهنی انجام شد نشان داد زنانی که معادل یک ساعت و نیم در طول هفته پیاده روی داشتند به صورت چشمگیری عملکرد ذهنی بهتری را در مقایسه با زنانی که کمتر از ۴۰ دقیقه در طول هفته پیاده روی داشتند نشان می دادند.

۵) پیاده روی برای استخواهایتان مفید است: تحقیقات نشان می دهد زنانی که یائسگی را پشت سر گذاشته اند و تقریبا ۵/۱کیلومتر در روز پیاده روی دارند چگالی استخوان های کل بدنشان نسبت به زنانی که مسافت های کمتری را می پیمودند بالاتر بود، همچنین پیاده روی برای پایین آوردن سرعت از دست رفتن استخوان های پا نیز بسیار مؤثرست.

۶)پیاده روی علائم افسردگی را تسکین می دهد: ۳۰ دقیقه پیاده روی، ۳ تا ۵ بار در هر هفته به مدت ۱۲ هفته، علائم افسردگی را حدود ۴۷ درصد کاهش می دهد.

۷)پیاده روی میزان خطرابتلا به سرطان پستان و کولون (روده بزرگ) را کاهش می دهد: زنانی که معادل یک ساعت و ۱۵ دقیقه تا ۲ ساعت و نیم در هفته پیاده روی سریع دارند نسبت به زنان بی تحرک ۱۸ درصد خطر کمتری برای ابتلا به سرطان پستان دارند. مطالعات بسیاری نشان داده است که ورزش می تواند از سرطان کولون پیشگیری کرده و در افراد مبتلا به این بیماری نیز اثرات ورزش منظم به شکل افزایش کیفیت زندگی و کاهش میزان مرگ و میر ناشی از این بیماری خود را نشان می دهد.

۸) پیاده روی سلامت عمومی بدن را بهبود می بخشد: فقط ۳ بار در طول هفته و هر بار ۳۰ دقیقه پیاده روی به صورت چشمگیری می تواند سلامت سیستم قلبی ریوی را تأمین نماید.

۹) پیاده روی به شکل مسابقات کوتاه مدت هم سطح سلامتی را ارتقاء می دهد: مطالعه زنان کم تحرک نشان می دهد که پیاده روی در طی یک رقابت کوتاه مدت ( ۳ مرحله پیاده روی ۱۰ دقیقه ای روزانه) منجر به پیشرفت مشابهی در سلامتی شده و یا حداقل منجر به کاهش چربی بدن با افزایش زمان آن می شود (یک پیاده روی ۳۰ دقیقه ای روزانه)

۱۰) پیاده روی عملکرد فیزیکی بدن را بهبود می دهد: تحقیقات نشان می دهد که علاوه براین که پیاده روی تناسب اندام و عملکرد های فیزیکی (بدنی) را بهبود می بخشد از ناتوانی های جسمی در افراد مسن هم جلوگیری می کند.

 

● چه مقدار پیاده روی داشته باشیم؟

دو پیشنهاد در این مورد وجود دارد:

توصیه اول: ۳۰ دقیقه پیاده روی با شدت متوسط برای ۵ روز یا بیشتر در طول هفته پیشنهاد می شود. البته می توانید این ۳۰ دقیقه را به دو زمان ۱۵ دقیقه ای یا ۳ زمان ۱۰ دقیقه ای تقسیم کنید. منظور از شدت متوسط، ایجاد احساس گرما و نفس نفس خفیف در فرد است.

توصیه دوم: انجام ۲۰تا۶۰ دقیقه فعالیت مداوم برای ۳ تا ۵ روز در طول هفته که ضربان قلب را به ۶۰تا ۹۰ درصد حداکثر ضربان برساند.

 

● پیاده روی برای کاهش وزن

دو نکته در مورد پیاده روی و کاهش وزن:

۱)پیاده روی همانند دیگر ورزش های هوازی کالری سوز بوده و به کاهش وزن منجر می شود. االبته برای کاهش وزن باید ورودی کالری به بدن را با رعایت یک رژیم غذایی مناسب کاهش داده و از طرف دیگر خروجی کالری بدن را با داشتن یک فعالیت بدنی نسبتا شدید افزایش دهیم تا بدن به یک تعادل انرژی مناسب دست پیدا کند. بنابراین اگر می خواهید وزنتان را کاهش دهید حتی اگر پیاده روی زیادی دارید میزان کالری دریافتی تان را از غذاها کاهش دهید تا به نتیجه بهتری دست پیدا کنید.

۲) ورزش برای حفظ وزن اهمیت بیشتری دارد تا کاهش آن. مطالعات دو دهه اخیر دانشمندان نشان می دهد افرادی که پس از کاهش وزن به ورزش روی می آورند بسیار بهتر از افرادی که کم تحرک هستند وزن کاهش یافته خود را حفظ می کنند.

نکته آخر: در انتها لازم به ذکر است که پیاده روی به عنوان یکی از مفیدترین، در دسترسیترین و کم هزینه ترین ورزشها به راحتی می تواند جایگاه خود را در زندگی روزمره ما پیدا کند. کافی است قسمتی از مسیری را که هر روزه با اتوبوس، اتومبیل شخصی و... می پیماییم با پیاده روی طی کنیم؛ یعنی صبح ها حدودا ۲۰ دقیقه زودتر از خواب بیدار شده تا وقت کافی برای پیاده روی صبحگاهی در مسیر دانشگاه، محل کار، مدرسه و... داشته باشیم. به این ترتیب حدودا ۲ ساعت پیاده روی را تنها با۲۰ دقیقه زودتر بیدار شدن به زندگی خود هدیه کرده ایم. به یاد داشته باشیم انجام فعالیت بدنی هر چند کوتاه مدت و با شدت کم تأثیرات مفیدش را بر بدن ما بر جای خواهد گذاشت.
 
   
 
 روزنامه ابتکار ( www.ebtekarnews.com )
 

فایده دویدن در افراد مسن

فایده دویدن در افراد مسن
فایده دویدن در افراد مسن
مطالعات محققان امریکایی نشان می دهد دویدن باقاعده می تواند باعث کاهش تاثیرات افزایش سن بر افراد شود
مطالعات محققان امریکایی نشان می دهد دویدن باقاعده می تواند باعث کاهش تاثیرات افزایش سن بر افراد شود.

مطالعات محققان امریکایی نشان می دهد دویدن باقاعده می تواند باعث کاهش تاثیرات افزایش سن بر افراد شود. افراد مسنی که راهپیمایی می کنند یا می دوند ۵۰ درصد کمتر از سایر همتایان خود به خاطر سرطان جان خود را از دست می دهند. این افراد در عین حال ناتوانی های جسمی کمتری خواهند داشت و از زندگی سالم تری هم برخوردار خواهند بود. به گفته کارشناسان این یافته ها اهمیت ورزش منظم در افراد مسن را مشخص می کند. در این مطالعه وضعیت ۵۰۰ نفر از افرادی که برای بیش از ۲۰ سال به صورت منظم دویده بودند بررسی شده است. این افراد از سن ۵۰ سالگی دویدن را شروع کرده بودند. در این تحقیق مشخص شد تنها ۱۵ درصد افرادی که دویده اند تا قبل از رسیدن به ۹۰ سالگی مرده اند اما آنهایی که ندویده اند ۳۴ درصد تا قبل از رسیدن به ۹۰سالگی جان خود را از دست داده اند. در عین حال ناتوانی های جسمی ۱۶ سال زودتر در افرادی که ندویده اند بروز کرده است. به گفته کارشناسان افراد مسنی که می دوند کمتر بر اثر عواملی چون سرطان، بیماری های عصبی و عفونی جان خود را از دست می دهند. بسیاری از افراد مسن به خاطر ترسی که از آسیب دیدن دارند کمتر ورزش می کنند. آمارها نشان می دهد ۹۰ درصد افراد بالای ۷۵ سال در انگلستان استانداردهای جهانی ورزش کردن برای افراد مسن را رعایت نمی کنند و به گفته پزشکان افراد مسن باید روزی نیم ساعت و حداقل پنج بار در هفته فعالیت متوسط فیزیکی داشته باشند. گوردون لیشمن یکی از کارشناسان این مطالعه می گوید؛ «این تحقیق فواید ورزش کردن برای افراد مسن را ثابت می کند. قلبی سالم، وزنی متعادل و خواب بهتر از دیگر فواید ورزش برای افراد مسن است.»

بی بی سی

سرخوشی دویدن

سرخوشی دویدن

بعضی از افراد سرخوشی دویدن را به احساسی " شخصی تر" ارتباط می دهند. در این هنگام جسم و ذهن هر دو به شدت تحریک شده و بنظر می رسد که احساس فرد را بر می انگیزد.

 

 

 

بسیاری از دوندگان فرصت تجربه کردن یک حالتی از سرخوشی را در هنگام دویدن داشته اند.اگر چه احساس واقعی را که آنها حس می کنند از فردی به فرد دیگر متفاوت است، حس مشترکی بین همه افراد وجود دارد که با اصطلاح سرخوشی یا نئشگی دویدن در ارتباط است. هنگامی که از افراد در مورد سرخوشی دویدن پرسیده می شود، آنها معمولا چنین جواب می دهند که آن یک حالت خوشایندی است که دونده ممکن است بعد از طی مسافتی معین احساس کند. هر چند این موضوع در حقیقت ممکن است فقط برای دونده ها صدق نکند. اسکی بازان ، موج سواران ، بازیکنان فوتبال و کشتی گیران اغلب این حس سرخوشی را تجربه می کنند، یا لحظاتی که آنها احساس می کنند با حداکثر پتانسیل خودشان فعالیت میکنند و خود را در اوج دنیا می بینند. دوندگان تنها گروه ورزشکاران نیستند که احساسات عاطفی شدید را تجربه کرده اند. آنچه در این احساس وجود دارد ، جای سئوال بسیاری را دارد. تعریف کلمه سرخوشی یا نئشگی حتی اگر چنین حالتی وجود داشته باشد، آسان نیست.

بعضی از افراد سرخوشی دویدن را به احساسی " شخصی تر" ارتباط می دهند. در این هنگام جسم و ذهن هر دو به شدت تحریک شده و بنظر می رسد که احساس فرد را بر می انگیزد. بعضی از افراد به این سئوال که "سرخوشی دویدن چیست؟" چنین پاسخ می دهند که هنگامی که محرک محیطی اطراف شما کاملاً مناسب است و شما احساس خوبی دارید در حقیقت نوعی سرخوشی به شما دست می دهد. ما نباید حقیقتی را که شامل بخش جسمانی و فیزیولوژیکی در علل احساس سرخوشی دویدن می باشد ، چشم پوشی کنیم. در طول زمان سرخوشی دویدن بسیار مورد بحث قرار گرفته است و هنوز تعریف جامعی از اینکه آن چیست و یا حتی وجود دارد ، ارائه نشده است. با نگاهی به تجربیات شخصی و دلایل جسمانی ، انسان می تواند چنین نتیجه گیری کند که سرخوشی دویدن حالتی از سرحالی است که به وسیله محرک محیطی اطراف دونده و جنبه های زیستی فشار حاصل از دویدن بوجود می آید. بدیهی ترین جنبه ها در رابطه با سرخوشی دویدن ، جنبه های زیستی و روانشناسی می باشد که می توان به آن ارتباط داد. هنگامی که بدن تحت فشار می باشد، ذهن نیز بر طبق آن تحت تاثیر قرار می گیرد. به این علت است که معمولا اندروفین با سرخوشی دویدن ارتباط پیدا می کند. اندروفین گروهی از پروتئین های آرامش بخش با خاصیت ضد درد می باشد که بطور طبیعی در مغز یافت می شود. کلمه "اندروفین" از کلمه درون زاد می آید، به معنی" تولید شده در بدن" و مورفین ماده شیمیایی است که مشتق شده از افیون که برای ذهن نشاط آور بوده و درد را کاهش می دهد . اندروفین به نوبه خود انتقال دهنده عصبی است که از نقطه نظر شیمیایی شبیه مورفین می باشد . اینچنین تفهیم می شود که مغز به مورفین واکنش نشان می دهد و گیرنده های مورفین در مغز وجود دارد. دانستن این موضوع که سلولهای بدن گیرنده هایی برای این دارو دارند ، معلوم می شود که بدن مورفین خود را همانند دیگر مواد تولید می کند.

مطالعه روی ورزشکاران چنین نتیجه داده است که میزان اندروفین با تمرین افزایش می یابد. احتمال اینکه سطوح بالای اندروفین ممکن است تغییرات روحی را که در طول دویدن به ویژه در سرخوشی ناشی از نئشگی دویدن و مقاومت افزایش یافته نسبت به درد در طول تمرین را توجیه می کند جالب توجه است. درد را می توان بعنوان تجربه پیچیده ای که شامل واکنش بدنی نسبت به یک محرک مضر همراه با یک پاسخ عاطفی به یک رویداد تعریف کرد. از جهتی دیگر، درد یک مکانیزم هشدار دهندهای است که کمک می کند تا بدن در مقابل محرکهای خطرناک از خودش دفاع کند. هنگامی که فرد می دود بدنش تحت فشار قرار می گیرد. در همین زمان استرس و درد شروع می شود که باعث افزایش میزان اندروفین در مغز می شود. آستانه شروع درد انسان مستقیما پس از تمرینهایی از قبیل دویدن در مسافتهای طولانی افزایش می یابد. با افزایش سطوح اندروفین تغییر روحیه حاصل می شود. هر چند تغییرات روحیه همیشه مثبت نمی باشد و گاهی بعضی از دونده ها با افزایش اندروفین تغییرات منفی در روحیه خودشان تجربه کرده اند. اغلب افزایش اندروفین تولید شده مغز زمانی اتفاق می افتد که بدن تحت فشار است ، مانند هنگام دویدن در مسافتی طولانی و همچنین اندروفین تغییرات روحی مثبت و منفی به همراه دارد.

بنظر می رسد که اندروفین در سرخوشی دویدن، حالتی از سرحالی که بعضی از دوندگان پس از تمرین به مدت طولانی گزارش می کنند ، دخالت داشته باشد، اما حالتی که این دوندگان حس می کنند در واقع چه می تواند باشد؟ رابطه نزدیکی بین ذهن و بدن هنگام دویدن وجود دارد. در حقیقت این بدان معنی است که ذهن بدن را تحت کنترل دارد، برای اینکه آن دیگر نمی تواند بعد از مدت زمان معین به درستی عمل کند. هنگامی که چنین اتفاق می افتد و سطوح اندروفین افزایش می یابد یک تجربه منحصر به فردی احساس می شود. متاسفانه، روش صحیحی برای ضبط آن چیزی که شخص در این زمان احساس می کند، وجود ندارد. تجربیات شخصی تنها منابع موجود برای توصیف احساس بدن در این مواقع می باشد. با بررسی تجربیات شخصی ما میتوانیم چنین نتیجه گیری کنیم که یک احساس عاطفی خاصی وجود دارد ، اما این احساس یک احساس مشخصی نیست. در حقیقت بسیاری از مردم هنوز تردید دارند که آیا آنها اصلاً چیزی هنگام بالا رفتن سطوح اندروفین خود احساس می کنند یا نه.

یانیز کورس که جز افراد سرشناس دنیا در دو استقامت می باشد ، در مورد احساس خود هنگام دویدن چنین توضیح داد. او در مقاله ای که در مارس۱۹۹۰ منتشر شده بود اظهار کرد:"بعضی ها ممکن است بپرسند که چرا من چنین مسافتهای طولانی را می دوم . دلایلی وجود دارد. در طی دوندگی من به مرحله ای می رسم که بدن من تقریبا مرده است. ذهن من مجبور است رهبری را بدست گیرد. وضعیت زمانی جدی تر می شود که جنگ بین بدن و ذهن پیش می آید. اگر بدن من برنده شود من مجبور خواهم بود تسلیم شوم، اگر ذهنم برنده شود ادامه خواهم داد. در آن زمان احساس می کنم بیرون از جسم خود سیر می کنم. ظاهراً مثل آن است که بدنم را در روبروی خود می بینم، ذهنم فرمان می دهد ، بدنم پیروی می کند. این احساس خاصی است که من خیلی دوست دارم. آن احساس بسیار زیبایی است و تنها زمانی است که جدا شدن وجودم را از بدنم ، بعنوان دو چیز مجزا ، تجربه می کنم. :" چیزی که او می گوید زمانی اتفاق می افتدکه او مدت طولانی را می دود و بدن و ذهنش از هم جدا می شوند. دوندگان دیگری همین نوع احساس را تجربه کرده اند. یک معلم انگلیسی در مورد آخرین ۵/۱ مایلی که در "Ice Age Trail" در سال ۱۹۹۴(یک مسابقه با مسافت فوق العاده زیاد) دویده هست، اظهار داشت: "من حس کردم که سریعتر از روزهای پیش می دوم. من حتی تماس پاهایم رابا زمین احساس نمی کردم گویا در جلوی خط پایان به نوک تپه ای رسیدم. من نمی دویدم ، مثل آن بود که چیزی خیلی بزرگتر از من مرا می دواند". بطور کلی بیشتر مردم ادعا داشتند که سرخوشی دویدن زمانی است که ذهن جانشین بدن می شود و بی اختیاری ذهن را رهبری می کند. تا بحال جنبه های بسیار زیادی وجود داشته که مردم به سرخوشی دویدن نسبت می دهند .

بیشتر مردم اظهار دارند که سرخوشی دویدن یک احساس شکست ناپذیر و عملکرد عالی است که می تواند از محیط اطراف بدست می آید. محرکهای محیطی بطور مثبت و منفی روی هر کسی تاثیر خواهد داشت. غواصان به راحتی در آب گرم شنا می کنند ، بنظر میرسد آب گرم احساس خوشایندی را در آنان ایجاد می کند ، در حالی که بسختی در آب سرد شنا می کنند ؛ بنظر می رسد در آب سرد با هراس ، ترس، اضطراب و دلتنگی مواجه می شوند. این احساسات می تواند همچنین با دویدن در ارتباط باشد. هنگامی که فرد هنگام دویدن در یک روز آفتابی زیبا در محلی که منظره آن دونده را خوشنود می کند،خوشی را تجربه کند یا حتی احساس مستی را ، بر عکس آن هم هنگامی است که در یک روز سرد بارانی، در امتداد تاریکی با منظره ای نا مشخص بدود. زمانی که دونده قادر به درک منظره اطراف خود شده و با آن اجین می شود، سرعت دویدن افزایش می یابد.

دونده ای بنام جمی هارلی نوشته " من احساس عجیبی دارم و هیچ تمایلی نیز به پنهان کردن آن ندارم. من به اطرافم نگاه می کنم و می توانم در طبیعت اطراف خود نفس بکشم، درختان، خاک، پرندگان، مخلوقات، خورشید، زمین و باد". با نگاهی به حالتهای مختلف سرخوشی دویدن متوجه می شویم که محیط اطراف نقش مهمی را ایفا می کند.در حالی که احساسات متفاوت زیادی بطور فرضی به این سرخوشی ارتباط داده می شود، هنوز مباحثه زیادی وجود دارد که آیا محیط چنین تاثیری دارد یا نه؟ متخصصین به جنبه های پزشکی سرخوشی دویدن اشاره داشته اند که چنین نشان می دهد که فشار دویدن قطعا تغییری در حالت فیزیکی انسان به وجود می آورد. که این عملکرد اندروفین است که تا حد امکان، از فشار بدن ا می کاهد. بعد از توجه به جنبه های زیستی سرخوشی دویدن، به محرکهای محیطی که بالاترین احساس خوشایندی را به همراه داشته، اشاره کردیم . این احساس ممکن است درست زمانی باشد که شما دقیقاً در نقطه ای تحت شرایط مطلوبی باشید که باعث می شود شخص بخواهد بیشتر بدود. با وجود این، هنوز احتمال دارد که چنین چیزی بعنوان سرخوشی دویدن وجود نداشته باشد.

این سئوال در مورد اینکه آیا سرخوشی یا نئشگی دویدن وجود دارد یا نه ، اساساً بعلت اینکه تعریف معینی از سرخوشی دویدن وجود ندارد، مطرح می شود. بسیاری از مردم هرگز چنین چیزی را تجربه نکرده اند و می گویند هرگز احساس " سرخوشی" نداشته اند با وجود این نمی دانند بقیه چه احساسی دارند. بعضی از افراد "سرخوشی" حاصل از دویدن را با نئشگی حاصل از مصرف مواد مخدر مقایسه می کنند. ولی این سئوال باید مطرح شود که احساس نئشگی حاصل از مواد مخدر شبیه چیست؟ از لحاظ آماری نسبت افرادی که از طریق مصرف مواد مخدر به سرخوشی دست می یابند به تعداد افرادی که ۲۰ یا ۳۰ مایل ( میانگینی که فرد به سرخوشی دست می یابد) می دوند، بیشتر است.

دانستن اینکه احساس سرخوشی چگونه است می تواند برای هر فردی متفاوت باشد، درست مانند احساس درد که از شخصی به شخص دیگر می تواند فرق داشته باشد. احساس درد ممکن است تحت عوامل غیر فیزیکی مانند اضطراب بدتر شود، و بعضی از دردها هیچ علت غیر فیزیکی ندارند. این مطلب می تواند همچنین در مورد سرخوشی حاصل از دویدن صدق کند.

از نقطه نظر روانشناسی، بعضی از محققان خاطر نشان کردند که عاملی که باعث می شود ورزشکاران و تمرین کنندگان احساس خوبی داشته باشند مواد شیمیایی مغز نیستند، بلکه یک حس فزاینده اعتماد به نفس و تصویر واضح از خود شخص می باشد.

بعضی از مردم گزارش کرده اند که با فعالیت فیزیکی آنها قوی تر، لاغر تر، استوارتر و مسلط تر می شوند. بر عکس تصور فردی از فعالیت فیزیکی می تواند به تغییرات چشمگیری در عادات تمرینی افراد منجر شود.

محقققان دیگر بیان می کنند که تمرین به افراد احساس خوبی می دهد زیرا آن بعنوان یک سرگرمی برای افراد می باشد؛ یا آنها را از فشار و شلوغی زندگی روزمره دور می کند. مطالعاتی از قبیل آنچه که در بالا ذکر شد مسلماً به این موضوع اشاره دارد که عوامل روانشناختی بلاخره یک منشا احساسات خوشایندی است که مردم در طول و بعد از تمرین تجربه می کنند . با وجود این بنظر نمی رسد که آنها قادر به رد احتمال دخالت عوامل دیگر باشند.

بر اساس اظهارات افراد و تجربیات شخصی خودم ، می خواهم بگویم که سرخوشی دویدن بعنوان یک تجربه منحصر به فرد وجود دارد. مطمئناً، تعریف واضحی برای آن وجود ندارد ولی همانند بسیاری از پدیده های طبیعی این دنیا هر گاه شما آن را احساس کنید، درک خواهید کرد.

بنظر من ترکیب عوامل متعددی باعث ایجاد سرخوشی دویدن می شود. این تعجب آور نیست ، چون که نه فقط همه فعالیتهای ورزشی نیاز به درگیری فیزیکی ، ذهنی و احساسی دارند بلکه خود احساس بشری روانشناختی و فیزیولوژیکی است. مطالعات علل سرخوشی تمرین می تواند به ما کمک کند تا ارتباط پیچیده میان عوامل مختلف را درک کنیم .

مترجم: مارینا دانغیان، کارشناس ارشد تربیت بدنی و علوم ورزشی تبریز

بانک مقالات فارسی

توان بخشی و آسیب های ورزش دو میدانی

 
پیشفرض توان بخشی و آسیب های ورزش دو میدانی

آسیب ورزشی در « دو » عبارت است از شرایطی که بازیکن را مجبور به کاهش طی مسافت موردنظر در هفته می نماید . عوامل مؤثر در افزایش خطر آسیب در ورزش « دو » به دو گروه تقسیم می شوند :
۱) مشکلات آناتومی
۲) خطاهای آموزشی که شایع ترین آنها شامل تغییر زمین ورزش « دو » به نوع سخت تر ، افزایش ناگهانی مسافت تا بیشتر از ۱۰٪ در هفته ، افزایش ناگهانی شدت دویدن - دو سربالایی - « دو » در جاده های ناهموار ، استراحت ناکافی ، آسیب قبلی ، شایع ترین محل آسیب در ورزش دو ، زانو است . ساق پا ، مچ پا جزو آسیب پذیرترین نواحی در ورزش دو می باشند . نواحی هیپ ، لگن و کمر حدود ۲۰٪ کل آسیب ها را تشکیل می دهد .
گرفتن شرح حال دقیق کمک به تشخیص آسیب و مکانیسم آن می نماید . بنابراین توجه به نکات زیر مورد نظر می باشد .
۱) زمان شناسی آسیب : شروع حاد یا تدریجی درد ، طول مدت درد و زمان شروع آن
۲) ماهیت درد : مداوم یا متناوب ، عوامل تشدید کننده و تسکین دهنده آن ، وجود التهاب همراه درد
۳) ملاحظات سنی : مثلاً در ورزشکار جوان با درد استخوان ران به شکستگی استرسی استخوان ران یا التهاب کششی آپوفیز آن و در ورزشکار مسن تر به شکستگی یا تنگی مهره های ستون فقران فکر می کنیم .
۴) ویژگی های دو : مسافت ، سرعت ، انجام یا عدم انجام تمرین های کشش عضلانی قبل و بعد از دویدن ، نوع عضلات تحت کشش ، وجود افزایش ناگهانی در مدت ، شدت و تعداد تمرین ها ، داشتن تمرین فردی یا جمعی
۵) ءتجهیزات ورزشی : نوع کفش دونده ، مدت استفاده از آن و استفاده از لوازم طبی یا ارتوپدی
۶) زمین ورزش : سطح سخت ، ناهموار ، سربالایی ، سطح هموار دایره ای و ریل متحرک . انتخاب نامناسب ترین نوع زمین عدم تعادلی در سطح پا و مچ ایجاد می نماید و به زنجیره بیومکانیک اندام های فوقانی منتقل می گردد .
۷) بررسی سلامت سیستم های مختلف بدن : و دیگر عواملی که سلامت کلی ورزشکار را به شدت تحت تأثیر قرار میدهد .
۸) تاریخچه آسیب : تعداد آسیب های قبلی ، محل آسیب و نوع درمان انجام شده .
۹) توانایی تسلط : تحمل استراحت مطلق یا نسبی ، تحمل کنارگذاشتن ورزش « دو » برای مدت نامعلوم و ... برخی از ورزشکاران اختلالات روحی قابل ملاحظه ای را در پاسخ به آسیب تجربه می کنند که نیازمند حمایت روانی - احساسی می باشند . « برای انجام توان بخشی موفق مشاوره با روانپزشک یا روانشناس ورزشی بسیار ضروری است . »
● معاینه فیزیکی :
معاینه کمر ، هیپ ، زانو و مچ پا باید به طور معمول در همه دوندگان آسیب دیده توسط پزشک انجام شود و یک دونده در سه وضعیت استراحت راه رفتن ، دویدن با سرعت های متفاوت با کفش و وسایل ارتوپدی و بدون آن مورد بررسی قرار گیرد . به انجام معاینه عصبی و برررسی آسیب اعصاب پوستی توصیه شده است .
توان بخشی شامل ۵ مرحله می باشد :
۱) تشخیص دقیق : با هدف تشخیص و چگونگی آسیب عضله و تاندون : اجزاء آن عبارتند از : مرحله آسیب بافت - مرحله بروز - مرحله آسیب بافت مرحله بروز علائم بالینی - مرحله پرشدگی بافتی - مرحله نقص عملکرد بیومکانیک -مرحله تطابق عملکردی
۲) درمان حاد : تلاش جهت کاهش اثرات التهاب حاد و کنترل درد و زمان کلیدی برای مشاوره با یک روانشناس
۳) توان بخشی اولیه : کنترل قابلیت کشش و بهبودی رشد کلاژن و نظم آن
۴) اصلاح عدم تعادل ها : با فروکش کردن درد ، تقریباً قدرت همگرایی کامل عضله به دست آمده ، برنامه توانایی واگرایی عضله هم آغاز می شود .
۵) بازگشت به عملکرد طبیعی
● ارزیابی آسیب های اختصاصی ورزش دو بر اساس مراحل توان بخشی
▪ کشیدگی عضله پشت ران : آسیب در سرعت های بالای دونده رخ داده . شایع ترین محل آسیب ، قسمت فوقانی محل اتصال وتری ، عضلانی است .
▪ علائم بالینی : درد ناحیه فوقانی ران ، ضعف عضلات پشت ران ، کبودی و احساس توده در قسمت خلفی ران و نشستن به سختی . مرحله نقص عملکرد بیومکانیک : کاهش باز شدن زانو ، ضعیف تر شدن نسبت نیروی عضلانی پشت ران به چهار سر ، افزایش خمیدگی هیپ . مرحله تطابق عملکردی : کاهش طول قدم ها .
▪ عوامل افزایش کشیدگی : انعطاف پذیری نامناسب و گرم کردن ناکافی عضله ، عدم تعادل نیروی عضله پشت ران و چهار سر ، آسیب قبلی . درمان اولیه : شامل اصول Price ، محافظت Protection ، استراحت rest ، یخ Ice ، فشار Compressnoi ، بالا نگه داشتن عضو Elevation و استفاده از عصا در آسیب های شدید .
▪ توان بخشی اولیه : پس از فروکش کردن درد ، توصیه به ورزش ایزومتریک می شود .
تنها هنگامی که دامنه کامل حرکت ، حداقل ۹۰٪ قدرت پای سالم و برابری نسبت نیروی عضلانی چهارسر به پشت ران به دست آمد ، می تواند دویدن را آغاز کند .
▪ سندرم درد مفصل کشککی - رانی :
شایع ترین شکایت زانو در دوندگان است . ورزشکار از درد اطراف کشکک زانو و احساس صدای خش خش حین پایین آمدن از پله و تورم مفصلی شکایت دارد .
درمان اولیه ) شامل اصول Price و مصرف داروی ضدالتهابی ، اصلاح مشکلات آناتومی ، بانداژ به همراه ورزش تقویت عضلانی زانو ، استفاده از محافظ ثابت کننده کشکک . تقویت عضلات و استوس مایل داخلی
▪ سندرم تحریک نوار خاصره ای - درشت نی :
با خم و راست شدن زانو ، نوار خاصره ای - درشت نی به سمت عقب و جلو بر روی برجستگی خارجی استخوان ران حرکت می کند . در این سندرم احساس دردناک بر روی برجستگی خارجی ران وجود دارد و با دویدن تشدید می شود .
▪ عوامل مستعدکننده : دویدن بر روی سطح های شیب دار ، عدم تناسب طول اندام تحتانی ، انحراف استخوان درشت نی به طرف خارج . حداکثر چرخش به داخل پا ، انقباض نوار خاصره ای - درشت نی .
درمان اولیه ) شامل اصول Price و مصرف داروهای ضدالتهابی ، تزریق موضعی ترکیبی از بی حس کننده و کورتیکورستروئید مؤثر است .
توان بخشی اولیه : بر کشش عضلات خم کننده هیپ و عضله سرینی بزرگ و کشنده فاسیالاتا تأکید شده .
▪ التهاب فاسیای کف پایی :
شامل پارگی های بسیار کوچک در فاسیای کف پا و ساختمان همراه آن در محل اتصال به استخوان پاشنه ، در اثر کشش ، می باشد . علائم بالینی به صورت درد موضعی در امتداد فاسیا و ناتوانی در دویدن و اولین قدم دردناک در صبح می باشد . بصورت جبرانی ، ورزشکار با قسمت جلوی پا ، با گام های نامرتب سعی در انحراف پا به داخل دارد .
عوامل مستعد کننده : خم کردن مچ پا به طرف بالا ، گرفتگی عضله پشت ساق ، چرخس به داخل شدید ساق پا .
درمان اولیه ) شامل اصول Price و مصرف داروهای ضدالتهابی ، تزریق استروئید در محل اتصال فاسیا به استخوان پاشنه ، استفاده از محافظ قوس پا ، بانداژ و پدهای پاشنه مؤثر است .
▪ التهاب تاندون آشیل :
شایع ترین آسیب مچ پا ، تاندونیت یا التهاب حاد تاندون آشیل و تندنیوزیس یا تخریب بافتی تاندون و ضخیم شدن تاندون آشیل می باشد . آسیب های خفیف مکرر منجر به پارگی های کوچک تاندون در ناحیه فوقانی محل اتصال تاندون به استخوان پاشنه می شود . در همین ناحیه دچار درد شده که با خم کردن مچ پا به طرف بالا تشدید می یابد .
درمان اولیه ) اصول Price ، مصرف داروهای ضدالتهابی « تزریق داخل تاندون هرگز انجام نمی شود »
بالا بردن پاشنه که در صورت تداوم سبب کوتاهی طناب پاشنه می شود ، کاهش در فعالیت های همراه تحمل وزن ، در موارد مزمن استفاده از اولتراسوند . این بیماران کاندید خوب برای انجام ورزش های مرتبط با آب هستند . با کاهش درد به تدریج ورزشهای تقویت واگرایی و همگرایی عضلات کف پا شروع شود .
▪ شکستگی های استرسی :
به شکستگی کامل یا ناقص استخوان در اثر عدم توانایی قسمتی از آن در برابر فشارهای مکانیکی مکرر و غیرشدید می گویند .
▪ شایع ترین محل شکستگی :
استخوان درشت نی ، نازک نی ، استخوان کف پایی و ران .
که با فعالیت تشدید و با استراحت بهبود می یابد .
در گرافی ساده به سختی تشخیص داده می شوند و در موارد شک زیاد به این نوع شکستگی اسکن استخوان توصیه می شود .
▪ عوامل مستعد کننده : عدم تناسب طول اندام تحتانی ، چرخش به داخل بیش از حد پا ، دویدن بر روی سطح سخت .
درمان اولیه ) باقی نگه داشتن سطح فعالیت ورزشکار به میزانی که ایجاد علامت بالینی نکند . اجتناب از دویدن بر روی سطح سخت به دلیل تأمین فرصت کافی جهت ترمیم آن ( ۳ هفته برای استخوان نازک نی ، ۴۸ هفته برای درشت نی و ماه ها باری گردن استخوان ران ) . قبلاً ورزشکاران دچار شکستگی استرسی از انجام ورزش های هوازی ( شنا ، دوچرخه سواری ) منع می شدند . در سال های اخیر ورزش دو در آب امکان پذیر شده است و این تکنیک به علت توان بخشی بالا ، امکان بازگشت زودتر به حال قبل از آسیب را فراهم می نماید .

قوانين و مقررات مسابقات دو سرعت

امروزه پيست دو و ميداني به صورت بيضي شكل در 8 بان ( مسير ) 22/1 متر تقسيم شده اند . يك دور كامل پيست نبايد از 400 متر كمتر يا بيشتر باشد . تجهيزات دوندگان : 1 شماره دونده روي سينه و در پشت نصب ميشود . 2- كفش سبك و نرم و كف زيرين مناسب باشد . ( حداكثر ميخ كفش ها 4 ميلي متر باشد ) 3- لمس خط شروع خطا محسوب ميشود . حركت قبل شروع تپانچه خطا محسوب ميشود .

قوانين استارت در دو سرعت

 در دوهاي سرعت ( 600 100 200 و 400 متر ) دوندگان تخته استارت خود را در حالت كوتاه يا متوسط و بلن تنظيم مي كنند و با فرمان داور استارتر دستها و يك زانو با زمين تماس دارد و با فرمان حاضر فقط دستها كشيده و پاها با زمين تماس دارند . اگر حركتي اضافي از دونده سر زد اين خطا براي 8 باند دوندگان موجود محسوب مي شود و بار دوم هر كدام از دوندگان خطا كند همان دونده از دور مسابقات حذف مي شود و با مسابقات خداحافظي ميكند . (( قانون جديد ))با فرمان شليك تپانچه استارتر شروع به دويدن مي كند . زمان گيري يا با كورنومتر دستي يا اتوماتيك و الكتريكي صورت مي گيرد . زمانگيري با دست در صورتي كه زمان هر سه كورنومتر متفاوت باشد زمان وسط زمانهاي بدست آمده صحيح و معتبر است .